اینجا
چه غمگین است
بهار
***
قناریها
دیگر
نمی خوانند
***
غنچه ها را
شوق ِ شکُفتن نیست
***
گلها
پژمرده و بی طراوتند
***
دشت و صحرا
بیمار و زردگون
***
جویبارها را
دیگر
رمق ِ شُرشُر نیست
***
رودها
ساکت آرمیده اند
***
ماهی ها
در گوشه ای
افسرده
***
دریا
دیگر
خروشان نیست
***
آسمان
دلش گرفته است
و اشک می ریزد
***
ماه
از دلتنگی
آسمان را ترک گفته است
***
ستاره ها
دیگر درخشش ندارند
***
صدای ِپای ِ مستان ِ شب
در گوش ِ عاشقان
طنین انداز نیست
***
حتی
صمیمیت ِ سیب ِ مهربان
مرا ترک گفته است
***
شب
تاریک است و قیرگون
***
آری
اینجا
بهار ِ من
خزان است
و
خزان
خزانتر
*****
" بهار ِ خزان "
اما
در این خزان ِ بهار
دلتنگی ام را
با برگ ِ خیال
که بر شاخسار ِ
پر طراوت ِ
درخت ِ خاطره ام
پیوند است
آواز می دهم
***
و
چه آرام
نسیم ِ جان بخشی
که
از برگ ِ خیالم
می وزد
غنچه ی زندگیم
می شکُفد
***
بهارم
از خزان
عبور می کند
***
قناریها
آواز ِ مستان
سر می دهند
***
غنچه ها
خنده کنان
لب می گشایند
***
گلها
جوان و پر طراوت و عطر انگیز
باغ ِ دلها را
گلاب افشان می کنند
***
دشت و صحرا
سبز و معطر
نسیم ِ جویبار را
در جان
بیدار می کند
***
جویبارها
دیوانه وار
پایکوبان
سینه بر
صخره
می سایند
***
رودها
سرکش و رقصان
در کنسرت ِ دریا
مهمان می شوند
***
ماهی ها
در پرواز
سوی ِ آسمان
خورشید را
سلام می کنند
***
دریا
موّاج و خروشان
آواز ِ مستان
سر می دهد
***
آسمان
صاف و زلال و خندان
شب های عاشقان را
ستاره باران می کند
***
ماه
مهتابی و نور افشان
سفره مستان ِ شب را
چراغ می آویزد
***
ستاره ها
چشمک زنان
یار را در آغوش ِ دلدار
عشق افشان
شادمان است
***
سیب ِ سبز ِ صمیمی
در باغ ِ پر درخت ِ انار
پنجره ی مهربانی را
می گشاید
و طبق طبق عاطفه بهاری را
در ما
شکوفه باران
می کند
***
و شب
عاشق است
اما
شب ِ من
عاشق تر
***
آری
من
در سبزی ِ
پر طراوت ِ
برگ ِ خیالم
بهارم
کلن: 25 مارچ 2007 برابر با پنجم فروردین ماه هزار و
سیصد و هشتاد و شش
Art & Culture