عطر ملایم برگشتن پخش می کند

پاها به راه می افتند

و کوچه شکل جاری عاطفه دارد

غروب که می شود

سیبی در جیب و سلامی در سینه

به خانه می رویم تا سلام کوچکی بگیریم از دهان کوچک کودک

و ستاره ها نزدیک تر شوند به بام

سپیده دم

آهسته از کنار خواب پر هیاهوی کودک بر می خیزم

با نای بازیافته از نان و انگور و رؤیا و

به کوچه می زنم

و کوچه بوی جاری شک دارد

روز که شاه شود

کا وزیر می شود

هر دو سوار اسب هاشان

و ما ، همیشه

بز می آوریم

روز که می اید

تعطیل می شوند عاطفه و کوچه

و شهر

سراپا

کارخانه ی بزرگی

که وهم تولید می کند

غروب

پاییز آمده است. از لابلای در اتاق و پنجره هایمان می بینیمش. گاهی که سرک می کشد دست هایش پر از باران است. گاهی که خمیازه می کشد یک عالم برگ ها ی به خواب رفته ی مسافر زرد و سرخ را روی دامنت می ریزد و گاهی یک کاسه ی برف برایت هدیه می فرستد.

هیچ فکر کرده ای که چرا باید همیشه برگ ریزان بیاید و باران ببارد؟ هیچ فکر کرده ای گاهی چرا تنه ی درختان غول پیکر باید کمی بلرزد. آه درخت به این بزرگی؟!

حلا که می دانی همه جا پاییز است . همه جا باید برگ ها بریزند و باران قطره قطره روی کلاه تو و روسری من ببارد . چتر می بافیم و از باران فرار می کنیم. برگ ها را لای خاک روبه های پاکبانان شهر گلی می بینیم و تحسینشان نمی کنیم.و پنجره هایمان را می بندیم و به آمدن برفی که آن بیرون دارد می بارد تنها فکر می کنیم  که چه قشنگ می بارد و همین....

پاییز آمده است . برف ها و باران ها هم باید ببارند . تن درختان هم خواه ناخواه باید کمی بلرزد ,هرچند که غول اسا و پا به سن باشند , اما من و تو از اینهمه هیجان جاری طبیعت چقدر لذت می بریم؟

از دور می بینم که پرنده های مهاجر به سوی این شهر جنوبی می آیند. پلیکان ها و هواصیل ها هر صبح رو به دریا ایستاده و موج های درهم شکننده را تحسین می کنند و ماهی خود را از آب های آزاد و رها می گیرند . اما تو در خوابی و پنجره ات بسته است .

سیب ها ی رسیده سرخ از شاخه ها می افتند و خرمالوها در سرمای لذیذ می رسند. و شهر بلند پرواز تو و من هنوز در خواب سیمانی و شیشیه ای خود با دودهای مکدر در خواب است .و پنجره ها و پنجره های بسته که هر لحظه بسته تر می شوند.

هیچ فکر کرده ای  که این پنجره ها را من و تو اختراع کرده ایم ؟ پنجره هایی که دود زده و گردو خاک گرفته اند؟  اما  ما می توانیم در یک لحظه تصمیم بگیریم که نباشند . که بروند و بتوانیم از دریچه ی آن یک قاب کوچک از حضور هستی را ببینیم.

بیا لحظه ای پاییزت را با تن لرزه های درختان حس کن . با آمدن بی امان باران و برف خیس شو. این چترهای رنگین تو بی شباهت به برگ های رنگین درختان نیستند . کمی بادبان های پرندگان را در گستره ی آسمان ببین و بدان این لحظه همچنان که دارد می زاید , از دست هم می رود.

و ما نیز همچنان که هستیم رو به رفتنیم چون برگ چون باران اما هرگز تکرار نخواهیم شد !

بشنوید