دلم می خواهد

کمی تندتر، سوی ِ آغوشت

کمی بلندتر، برای ِِ بادهای ِ جزیره ات

کمی فراتر از آن پرنده، کِنار همین آسمان

دلم می خواهد

با دستانم گرم، با دهانم تشنه

در کناره های تو، زیرِ سایه های ِ نگاهت

در هر کوچه یا خیابان، کمی راه گم

کمی در واژه درنگ

دلم می خواهد

روی ِ آن اسب چموش، بالای ِ تپّه ها

دورِ دور، روی صورتم، چکّه، چکّه

کمی نفس زنان 

کمی نزدیک به تو، کنارِ چادرت عرق

دلم می خواهد

در کمین ِ تو، پشتِ عینکِ دودیت

نگاه دراز، زیرِ چشمک خنده ات

کمی پایین، کمی بالا

تنگِ تنگ، پشت پلکهای بسته، تا جایی امن

دلم می خواهد

یک شب، نه روی ِ سطرهایم، که در کناره های تو

تا بامداد روی ِ شانه ات، کمی مکث، کمی زمزمه

خیس رویاها، تلو، تلو خوران

یک چنگ آفتاب، یک چنگ شعر

برای ِ ظهر، برای ِ بوسه ها

کمی تندتر، کمی بلندتر، کمی فراتر از این پرنده

میان ِ همین آسمان، همین راه که می آیی

همین جا خانهء من است!

هامبورگ، 18 آپریل 2007

از کدام صاعقه بود؟

از کدام شب؟

از کدام دور؟

از کدام لحظهء بی من؟

بی چشم در چشم

بی لب بر لب

بی چتری برای باران

بر من چرا، چگونه چکّه کرد؟

از کدام صاعقه بود؟

از کدام قبیله بُریده

از کدام دیوار پَریده

از کدام لحظهء بی من؟

با جانم فدای جان

با فریادم مدام

با این همه دلتنگی 

بر من چرا، چگونه چکّه کرد؟

از کدام صاعقه بود؟

از کدام یکهو، یک آن

از کدام ناگهان؟

از کدام لحظهء بی من؟

این صدای نبض

صدای تپشهای ِ امروز

صدای کفشهایی تا میان ِ اتاق

چه بویست اینجا؟

اینجا چرا نمی ریزد که این همه هست

آنجا چگونه می ریزد که نیست

اینجا برای آمدنش، چقدر گل در گلدان

برای بدرقه اش، چقدر اشک در چشمها

هزار و یک بوسه روی ِ آب می رود

از آن دهان چرا، سخن یک عالم نمی شود؟

تنها نشسته روی ِ نیمکتی، آویزان به هزار خیال

معطل چیست؟ جابجا چرا نمی شود؟

هامبورگ، 19 آپریل 2007