|
 من زنم ، بانوي ايراني پر هوش و توان
گر چه حوّا بدنم ، آدمم ، انسان، انسان
مادرم ، مادر "زرتشت" ، پيام آور پارس
"ماندانا"، مادر "كورش"، جاودان رهبر پارس
آفريننده ي مردان شكوهنده منم
افتخارم اما نيست به مردان كه زتم
بجز آن عهد اهورايي تاريخ وطن
ديگر اي مرد نديدم ز تو آن حرمت زن
بردي از ياد كه فرهنگ تو زن سوز نبود
كيش اجداد تو بر زن ستم آموز نبود
خواب پرواز مرا فرصت تعبير نبود
ور نه پرهاي مرا عيبي و تقصير نبود
روزها رفت و زمان دگري آمد پيش
بار سنگين ستم گشت ز طاقتها بيش
"طاهره" فخر زنان پرده به يكسو افكند
بند از دست و دل زن به كلامش بركند
كم كم انديشه ي آزادي زن اوج گرفت
اقيانوس زنان جوش زد و موج گرفت
ادب و علم و هنر عرصه ي مردانه نماند
زن دگر پرده نشين گوشه ي كاشانه نماند
شعر ايران ز زنان يافت "فروغي" ديگر
"فرخ" آن "زاده"ي ملك ادب و گنج هنر
"بهبهاني" " سيمين" بانوي شعر ايران
در صف اول پيكار مساوات زنان
دو وكيل از پي هم پيشرو علم حقوق
هر دو "مهر انگيز" و حق طلب و اهل وثوق
اولين قاضي زن شير زني بس پر دل
حق "شيرين عبادي" است دوصد صلح نوبل
بسيارند زناني كه كنون بي پروا
در ره حق و عدالت سر و جان كرده فدا
ريشه در خون و شرف دارد آزادي زن
سايه گستر شود اين شاخه به صحراي وطن
نتوان سدّ ره سيل ضرورتها شد
هر كه سد بست به سيلاب زمان رسوا شد
|
